نوشته شده توسط : yasamin


همان طور که می دانید، هر کشور ویژگی ها و قواعد خاص خود را دارد که باید بر اساس همان قواعد فعالیت کرد. در ایران نیز قوانین و مقررات خاصی وجود دارد که می بایست طبق آن عمل شود.
ماده 1 قانون راجع به ثبت شرکت ها مصوب 1310 تصریح می نماید :
” هر شرکتی که در ایران تشکیل و مرکز اصلی آن در ایران باشد شرکت ایرانی محسوب می شود .”
در ماده 1 قانون یاد شده برای به وجود آمدن تابعیت ایرانی یک شرکت نکاتی مورد اشاره قرار گرفته است که عبارتند از :
1. شرکت در ایران تشکیل شده باشد.
2. مرکز اصلی شرکت در ایران باشد.
از دو شرط یاد شده چنین مستفاد می گردد که شرکت های خارجی که به وسیله شعبه یا نمایندگی در ایران به ثبت می رسند دارای تابعیت ایرانی نمی باشد چه اول این که تشکیل آن در ایران محقق نگردیده است بلکه فقط در ایران ثبت شده است زیرا تشکیل شرکت دارای تشریفاتی است که برای تشکیل شرکت خارجی میسر نمی باشد. دوم این که شرکت وقتی دارای تابعیت است که مرکز اصلی شرکت یا مرکز اصلی عملیات تجاری شرکت در ایران باشد در حالی که شرکت های خارجی فقط شعبه یا نمایندگی را به ثبت می رسانند. اما مرکز عملیات شرکت اصلی را ثبت نمی کنند بنابراین شرکت ایرانی یا شرکت با تابعیت ایرانی باید دو شرط مندرج در ماده 1 قانون راجع به ثبت شرکت ها را داشته باشد.
مرجع ثبت شرکت ها در تهران “اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی” و در خارج از تهران “اداره ثبت اسناد و املاک” مرکز اصلی فعالیت شرکت است که دفتری مخصوص برای ثبت شرکت ها اختصاص داده است. در صورتیکه در محل مربوطه، ثبت اسناد نباشد، دفاتر اسناد رسمی یا دفتر دادگاه مرجع ثبت خواهد بود.
برای اینکه بتوانید یک شرکت ثبت کنید باید قبل از هر چیز دانستنی های مربوط به شرکت ها را کاملاً مطالعه کرده باشید و با آگاهی کامل، در صورت توافق بین شرکا، با تنظیم مدارم لازم اقدام به ثبت شرکت نمایید. آگاهی از قواعد شرکت های تجاری نه تنها برای فعالین تجاری ایرانی بلکه برای اشخاص خارجی مایل به فعالیت تجاری در ایران نیز امری ضروری و غیر قابل اجتناب است.
طبق ماده ی 20 قانون تجارت جمهوری اسلامی ایران، شرکت های ثجاری بر 7 قسم است :
شرکت سهامی، شرکت با مسئولیت محدود، شرکت تضامنی، شرکت مختلط غیر سهامی، شرکت مختلط سهامی، شرکت نسبی، شرکت تعاونی تولید و مصرف
در ایران، شرکت های سهامی خاص و با مسئولیت محدود، از رایج ترین و متداول ترین انواع شرکت ها می باشند.

قواعد ثبت شرکت های سهامی خاص :
– حداقل تعداد سهامداران جهت ثبت یک شرکت سهامی خاص 3 نفر و حداکثر بدون محدودیت می باشد.
– حداقل سرمایه جهت ثبت یک شرکت سهامی خاص یک میلیون ریال برابر با یکصد هزار تومان می باشد.
– در بدو تاسیس حداقل 35% سرمایه به صورت نقدی باید به حساب شرکت تودیع شود.
– در صورت سرمایه غیر نقدی ( در صورت وجود ) باید به تفکیک تقویم و در اظهارنامه منعکس گردد.
– در شرکت سهامی خاص، دو بازرس اصل و علی البدل باید وجود داشته باشد. بازرس موظف است با توجه به اساسنامه شرکت و مصوبات مجمع عمومی بطور مستمر بر اعمال و تصمیمات مدیران نظارت و نقطه نظرات خویش را در قالب گزارش مکتوب سالیانه تهیه و به مجمع عمومی ارائه نماید.بر این اساس بازرس اختیار دسترسی به تمامی اسناد،مدارک،دفاتر و رسیدگی به حساب های شرکت را دارد.وی همچنین وظیفه دارد از صحت و سقم گزارش و اطلاعاتی که هیات مدیره در اختیار مجمع عمومی قرار می دهد اطمینان حاصل نماید و در صورت بروز هرگونه مغایرت، اطلاعات صحیح را کسب و به مجمع گزارش کند.
– اظهارنامه که به امضاء کلیه سهامداران رسیده باشد به انضمام رسید واریز وجه و صورت اقلام غبر نقد و ( با امضای سهامداران ) به همراه صورتجلسه مجمع عمومی موسس مشعر بر رسیدگی به سهام و انتخاب مدیران و بازرسان و اعلام قبولی آنان و ذکر روزنامه کثیرالانتشاری که هرگونه آگهی راجع به شرکت تا تشکیل اولین مجمع عمومی عادی در آن منتشر خواهد شد، به مرجع ثبت تسلیم و رسید دریافت گردد.
– مسئولیت شرکا در شرکت سهامی خاص «به میزان مبلغ اسمی سهام هر شریک» می باشد.

قواعد ثبت شرکت های با مسئولیت محدود :
– حداقل تعداد شرکت جهت ثبت یک شرکت با مسئولیت محدود 2 نفر و حداکثر بدون محدودیت می باشد.
– حداقل سرمایه جهت ثبت یک شرکت با مسئولیت محدود یک میلیون ریال می باشد که با توجه به اعتبار شرکت مبالغ بیشتری را در نظر می گیرند.
– داشتن بازرس برای شرکت های با مسئولیت محدود اجبار نمی باشد اما شرکت می تواند بازرس داشته باشد.
– دوره انتخاب مدیران و مدیر عامل بدون محدودیت می باشد . در صورت داشتن بازرسین دوره انتخاب آن ها حداکثر یک سال می باشد.
– مسئولیت شرکا در شرکت با مسئولیت محدود ، «به میزان سهم الشرکه هر شریک» می باشد.
بر اساس ماده 196 ق.ت اسناد و نوشتجاتی که برای ثبت شرکت لازم است و در نظامنامه وزارت عدلیه معین شده است به شرح ذیل می باشد:
1- شرکت نامه حاوی مشخصات شرکت
2- اساسنامه
3- صورت جلسه مجمع عمومی
4- صورت جلسه انتخاب مدیران و قبولی آن ها
5- رسید سرمایه

 



:: بازدید از این مطلب : 83
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 13 آبان 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin


اولین مرحله ای که در شرکت های تجاری نشانگر و بیانگر حیات شرکت است زمان آغاز شرکت است. چرا که آغاز شرکت حکایت از شروع حیات او دارد. تعیین آغاز شخصیت حقوقی از این حیث دارای اهمیت است که نقطه آغاز تعهدات شرکت را معین می کند. در واقع، تا قبل از تحقق شخصیت حقوقی علی الاصول، نمی توان تعهداتی را که شرکا بر عهده گرفته اند بر عهده شرکت گذاشت، چرا که شرکتی وجود ندارد.
سوالی که ممکن است مطرح شود این است که زمان آغاز و شروع فعالیت شرکت چه هنگام است ؟ آیا تشکیل شرکت های تجاری منوط به ثبت شرکت است یا خیر ؟ در ادامه به پاسخ این سوالات می پردازیم.

تشکیل شرکت های تجاری
تشکیل شرکت های تجاری بدین معنا است که شرکاء پس از توافق تعهد نمایند یک شرکت تجاری تشکیل دهند و اتفاقاَ به تعهد خود در حدود قرارداد و تشریفات تعیین شده عمل نمایند. می توان گفت ایجاد یا آغاز حیات شرکت اول با تشکیل آن است و سپس با ثبت رسمیت پیدا می کند پس ثبت مرحله تشریفاتی تشکیل شرکت است زیرا شرکت فی النفسه با علاقه مندی موسسین تشکیل گردیده است و با ثبت شخصیت حقوقی آن رسمیت می یابد و وضعیت شرکت را پس از ثبت تعیین تکلیف می نماید. این موضوع را صراحتاَ قانون در مورد گروه های اقتصادی به صورت عکس تصریح کرده است. بدین معنا که در ماده 107 قانون برنامه پنج ساله پنجم توسعه در مورد تشکیل گروه های اقتصادی تصریح نموده است که با ثبت گروه، تشکیل شده محسوب می شود. بنابراین تصریح قانون در زمان تشکیل شرکت تجاری و یا گروه اقتصادی موضوع را شفاف و روشن بیان نموده است تا جای هر گونه تفسیر بی فایده وجود نداشته باشد.
به طور کلی زمان تشکیل شرکت های تجاری در قانون تجارت تصریح شده است که به صورت دسته بندی به آن اشاره می نمایم :
1) گاه تشکیل شرکت با تادیه تمام سرمایه نقدی و تسلیم و تقویم سرمایه غیر نقدی صورت می گیرد مانند شرکت های با مسئولیت محدود ، تضامنی و نسبی .
2) گاه تشکیل شرکت پس از مجمع عمومی موسس صورت می گیرد مانند شرکت سهامی عام که پس از احراز کلیه سهام پذیره نویسی شده و تایید آورده ها و تصویب اساسنامه و تعیین مدیران و بازرسان شرکت و قبول سمت توسط ایشان .
3) گاه تشکیل شرکت بدون مجمع عمومی موسس اما با تصویب اساسنامه ، تایید آورده و قبول سمت مدیریت توسط مدیران تعیین شده صورت می گیرد مانند شرکت سهامی خاص.
4) گاه تشکیل شرکت با تایید مرجع اداری تعیین شده است مانند شرکت های تعاونی که پس از این که حداقل یک سوم سرمایه نقدی یا غیر نقدی تادیه یا تسلیم و تقویم گردید و وزارت تعاون تشکیل شرکت را به اداره ثبت شرکت ها برای انجام مراحل ثبت معرفی می کند.

ثبت شرکت های ایرانی در ایران
در یک کشور ممکن است به محض امضای اساسنامه و در کشور دیگر با ثبت آن شخصیت حقوقی موجودیت یابد. بدین معنا که قسم های پذیرش شخصیت حقوقی بر اساس سیستم های مختلف حقوقی با یکدیگر متفاوت است اما ملاک این نوشتار سیستم حقوقی ایران است.
ماده 2 قانون راجع به ثبت شرکت ها مصوب 1310 در مورد الزام به ثبت شرکت هایی که فعالیت تجاری می کنند چنین آورده است :
” کلیه شرکت های ایرانی مذکور در قانون تجارت ، ( سهامی ، ضمانتی، مختلط، تعاونی ) که در تاریخ اجرا این قانون موجود و مطابق مقررات قانون تجارت راجع به ثبت و تطبیق تشکیلات خود یا قانون مزبور عمل نکرده اند باید تا آخر شهریور ماه 1310 تشکیلات خود را با مقررات قانون تجارت تطبیق نموده و مطابق قانون مزبور تقاضای ثبت کنند والا به تقاضای مدعی العموم بدایت محلی که ثبت باید در آن جا به عمل آید محکمه ، مدیران آن ها را به یکصد الی هزار تومان جزای نقدی محکوم خواهد کرد و در صورت تقاضای مدعی العموم حکم انحلال شرکت متخلف نیز صادر خواهد شد. در صورتی که مدت فوق برای تطبیق تشکیلات با قانون تجارت و تقاضای ثبت کافی نباشد رئیس محکمه ابتدایی محل به تقاضای شرکت تا سه ماه مهلت اضافی خواهد داد.
سوالات خود را از ما بپرسید.



:: بازدید از این مطلب : 84
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 13 آبان 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin


الف – ادغام شرکت های تعاونی :
ادغام در لغت به معنای فراگرفتن چیزی چیز دیگر را ، درهم کردن، درآوردن چیزی در چیزی دیگر، حرفی را در حرف دیگر درآوردن است. در اصطلاح ادغام دو یا چند شرکت وقتی حاصل می شود که یا شرکتی شرکت دیگر را امحاء و در خود حل کند یا دو یا چند شرکت در هم حل شده، شرکت جدیدی از آن ها به وجود آید. ادغام از اموری است که تصمیم گیری درباره آن در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است . تصمیمات مجمع عمومی فوق العاده با اکثریت سه چهارم اعضای حاضر در جلسه مجمع اتخاذ می شود. ( ماده 37 قانون شرکت های تعاونی ).
ادغام شرکت های تعاونی بر اساس شرایط ذیل صورت می گیرد :
1. تصویب مجامع عمومی فوق العاده
لازم است مجمع عمومی فوق العاده هر یک از شرکت های تعاونی داوطلب ادغام ، به طور جداگانه ادغام آن را با شرکت یا شرکت های تعاونی مورد نظر تصویب کند.
2. بیشتر نبودن مجموع زیان انباشته
هنگام ادغام ، مجموع زیان انباشته شرکت های تعاونی داوطلب نباید از مجموع سرمایه ، ذخیره های قانونی و اندوخته های احتیاطی آنان بیشتر باشد. منظور از زیان انباشته مجموع زیان هایی است که در سال های مختلف به شرکت تعاونی وارد شده است.
3. موافقت منابع سرمایه گذار و مشارکت کننده
در صورتی که ادغام ، مغایر شروط و قراردادهای منعقده با منابع تامین کننده اعتبار و کمک مالی و تسهیلات و سرمایه گذاری و مشارکت باشد ، موافقت منابع یاد شده ، شرط دیگر ادغام است.
4. تایید وزارت تعاون
وزارت تعاون حداکثر ظرف یک ماه از تاریخ دریافت مدارک تصویب ادغام در مجامع عمومی فوق العاده شرکت های تعاونی ، نظر خود را درباره تایید یا رد ادغام و انطباق یا عدم انطباق نحوه تشکیل مجامع عمومی فوق العاده و تصمیم های اتخاذ شده درباره ادغام ، با اساسنامه آن ها و مقررات قانونی به شرکت های تعاونی مربوط ابلاغ می کند. در صورتی که وزارت تعاون درخواست ادغام را رد کند ، موضوع ادغام منتفی خواهد بود.
5. ثبت در مرجع ثبت شرکت ها
در صورت تایید شدن ادغام از طرف وزارت تعاون ، مجمع عمومی مشترک شرکت های تعاونی در شرف ادغام ، ظرف یک ماه از تاریخ دریافت تایید وزارت تعاون تشکیل می شود. صورتجلسات مجامع عمومی فوق العاده تعاونی هایی که با هم ادغام شده اند به همراه مدارک مربوطه می بایست حداکثر ظرف مدت دو هفته جهت ثبت به اداره ثبت شرکت ها تسلیم شده و خلاصه تصمیمات نیز به اطلاع کلیه اعضا و بستانکاران رسد. ( مستفاد از ماده 53)
مدارکی که اولین هیئت مدیره شرکت تعاونی جدید باید به مرجع ثبت شرکت ها تسلیم کند به قرار ذیل است :
_ صورت جلسه هر یک از مجامع عمومی فوق العاده شرکت های تعاونی ادغام شده دایر بر موافقت آن ها با ادغام ؛
_ اساسنامه مصوب مجمع عمومی مشترک ؛
_ موافقتنامه وزارت تعاون با ادغام ؛
_ صورت جلسه مجمع عمومی مشترک دایر بر ادغام و قبولی تعدات و بدهی های شرکت های ادغام شده ، تصویب اساسنامه و انتخاب هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان ؛
_ صورت جلسه اولین جلسه هیئت مدیره ؛
_ اسامی و مشخصات اعضای هیئت مدیره و بازرس یا بازرسان ، اعم از اصلی و علی البدل و قبولی آن ها ؛
_ اسم و مشخصات مدیر عاملی که هیئت مدیره برای شرکت تعاونی جدید تعیین کرده است.
ب- انحلال و تصفیه :
به موجب ماده 36 قانون شرکت های تعاونی، انحلال شرکت از وظایف مجمع عمومی فوق العاده است.
شرکت یا اتحادیه تعاونی در موارد ذیل منحل می شود :
– تصمیم مجمع عمومی فوق العاده ؛
– کاهش تعداد اعضا از نصاب مقرر ؛
– انقضای مدت تعیین شده در اساسنامه ؛
– توقف فعالیت بیش از یک سال ، بدون عذر موجه ؛
– عدم رعایت قوانین و مقررات مربوط ؛
– ورشکستگی
تبصره: کلیه اموالی که از منابع عمومی دولتی در اختیار تعاونی قرار گرفته با انحلال آن مسترد گردد.
در صورتی که هر تعاونی منحل گردد، قبل از انحلال باید به تعهداتی که در برابر اخذ سرمایه و اموال و امتیازات از منابع عمومی و دولتی و بانک ها و شهرداری ها سپرده است، عمل نماید. ( ماده 56 قانون شرکت های تعاونی ).
تصفیه و تقسیم دارایی شرکت ، از نتایج انحلال شرکت است. تصفیه به معنی تفریق حساب و تعیین بدهکاری و بستانکاری است، که در نتیجه تصفیه، رقم قطعی مبالغ بده و بستان مشخص و پا به پا می شود.در شرکت های تعاونی امر تصفیه به عهده آخرین مدیران شرکت است، مگر آنکه اساسنامه یا اکثریت مجمع عمومی شرکت ترتیب دیگری مقرر داشته باشد.
هرگاه انحلال شرکت با تصمیم مجمع عمومی فوق العاده برابر ضوابط مربوط انجام گرفته باشد، و یا این که وزارت تعاون در حدود صلاحیت قانونی خود رای به انحلال آن داده باشد، ظرف مدت یک ماه سه نفر را جهت تصفیه امور تعاونی تعیین و به اداره ثبت محل معرفی خواهد نمود. تا برابر ضوابط و مقررات مربوط در مورد تصفیه تعاونی اقدام لازم را به عمل آورند.
اما در مواردی که انحلال شرکت تعاونی به جهات دیگری که اشاره گردید، صورت گرفته باشد، تصفیه آن و نحوه تصفیه برابر قانون تجارت است.



:: بازدید از این مطلب : 101
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : شنبه 11 آبان 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin



انفورماتیک در اصطلاح عبارت است ازعلم اطلاعات و پردازش اطلاعات و مهندسی سامانه های اطلاعاتی. شرکتهای انفورماتیکی شرکت هایی هستند که همانند سایر شرکتها و موسسات غیر تجاری در اداره ثبت شرکتها به ثبت قانونی رسیده باشند و صرفاً در زمینه انفورماتیک فعالیت داشته باشند.
شرکتهای انفورماتیک باید برای بستن قرارداد های دولتی دارای رتبه بندی باشند.
رتبه بندی اینگونه شرکتها بر اساس آیین نامه جدید که در شورای عالی انفورماتیک به تصویب رسیده انجام می پذیرد.
• سه ملاک مهم رتبه بندی شرکتهای انفورماتیکی عبارتند از:
نیروی انسانی
درآمد
رضایت مشتری
از میان سه عامل ذکر شده عامل رضایت مشتری یکی از موارد مورد نیاز برای رتبه بندی و احراز صلاحیت شرکتهای انفورماتیکی میباشد.
٭ نکته: در ارزیابی شرکتهای انفورماتیک عامل نیروی انسانی 80درصد و عامل در آمد 20 درصد از امتیاز کل شرکت را به خود اختصاص میدهند.
رتبه بندی و اخذ گرید شرکتهای انفورماتیکی به صورت 1تا 7 میباشد که در این رتبه بندی رتبه 7 پایین ترین رتبه و رتبه 1 بالاترین رتبه محسوب میشوند.
گواهی رتبه بندی انفورماتیک یک سال اعتبار دارد و پس ازآن شرکت ها میتوانند با ارائه اظهارنامه مالیاتی جدید امتیاز بیشتری کسب کرده و رتبه بالاتری دریافت نمایند.
از سال 1369 شرکت های انفورماتیک مشمول دریافت رتبه بندی گردیده اند، رتبه بندی شرکت های انفورماتیک در واقع یک تقسیم بندی کمی وکیفی در عرصه فناوری اطلاعات وارتباطات می باشد
رتبه بندی شرکت های انفورماتیک در 14شاخه انجام میشود که به شرح ذیل است :
1.پشتیبانی وتولید بسته های نرم افزاری ونرم افزارها ی حامل محتوا
2.امنیت فضای تبادل وتولید اطلاعات
3.اتوماسیون صنعتی
4.آموزش و پروژهای پژوهش
5.پشتیبانی وتولید نرم افزارهای پایه،سیتم وابزارها
6. تولید قطعات جانبی
7. پشتیبانی و تولید نرم افزارها براساس سفارشات مشتری
8.تولید دستگاه های جانبی
9.خدمات پشتیبانی
10.خدمات شبکه های اطلاع رسانی(providers)
11.پشتیبانی وارائه سخت افزاری(mainframe)و غیر(mainframe)
12. سیستم های ویژه
13. شبکه داده های مخابراتی ورایانه ای
14.مشاوره ونظارت بر اجرای طرح های انفورماتیکی
مدارک رتبه بندی شرکت های انفورماتیک:

فایل اسکن شده روزنامه رسمی تاسیس شرکت
فایل اسکن شده مدرک تحصیلی مدیرعامل
فایل اسکن شده روزنامه رسمی تغییر موضوع فعالیت شرکت
فایل اسکن شده فیش های پرداختی سه لیست بیمه مذکور
فایل اسکن شده مدرک تحصیلی کارشناس اول ودوم
فایل اسکن شده برگ قطعی یا تشخیص مالیات سال مالی دوسال قبل
فایل اسکن شده سه لیست بیمه اخیر وجدید شرکت.



:: بازدید از این مطلب : 118
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهار شنبه 1 آبان 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

سرمایه شرکت سهامی از طریق صدور سهام جدید و بالا بردن مبلغ اسمی سهام موجود قابل افزایش است. در مقالات پیشین راجع به افزایش سرمایه از طریق صدور سهام جدید در شرکت های سهامی عام سخن گفتیم ، در این مقاله به ضوابط افزایش سرمایه در شرکت های سهامی خاص از طریق صدور سهام جدید می پردازیم.
افزایش سرمایه در شرکت های سهامی خاص از طریق صدور سهام جدید
در شرکت های سهامی خاص پس از اینکه تصمیم به افزایش سرمایه از طریق انتشار سهام جدید گرفته شد، مراتب از طریق نشر آگهی در روزنامه کثیرالانتشاری که آگهی مربوط به شرکت در آن انتشار می یابد باید به اطلاع صاحبان سهام برسد.
در آگهی مزبور قید اطلاعات مربوط به مبلغ اضافه ارزش سهم و تعداد سهامی که هر صاحب سهم به نسبت سهام خود حق تقدم در خرید آن ها را دارد و مهلت پذیره نویسی و نحوه پرداخت آن ضروریست. اگر برای سهام جدید شرایط خاصی در نظر گرفته شده باشد، چگونگی آن باید در آگهی ذکر گردد. ( ماده 169 ل. ا. ق. ت ).
افزایش سرمایه از طریق صدور سهام جدید در شرکت های سهامی خاص مانند شرکت های سهامی عام بر اساس یکی از شقوق مندرج در ماده 158 ( پرداخت مبلغ اسمی سهم به نقد، تبدیل مطالبات نقدی حاصل شده اشخاص از شرکت به سهام جدید ، انتقال سود تقسیم نشده یا اندوخته یا عواید حاصله از اضافه ارزش سهام جدید سرمایه شرکت ) به جز شق اخیر ماده مزبور یعنی افزایش سرمایه به وسیله تبدیل اوراق قرضه به سهام انجام می گیرد. زیرا به موجب ماده 51 ل. ا. ق. ت فقط شرکت های سهامی عام می توانند تحت شرایط مندرج در این قانون اوراق قرضه منتشر نمایند.
همچنین، در شرکت های سهامی خاص تشریفاتی از قبیل صدور اعلامیه پذیره نویسی و صدور گواهینامه خرید سهام ضرورت ندارد ، لیکن آگهی و تشریفات موضوع ماده 169 ل. ا. ق. ت بایستی رعایت شود.
برای ثبت افزایش سرمایه شرکت های سهامی خاص فقط تسلیم اظهارنامه به امضای کلیه اعضاء هیات مدیره به انضمام مدارک مشروحه ذیل به مرجع ثبت شرکت ها کافی است ؛
1) صورت جلسه مجمع عمومی فوق العاده که افزایش سرمایه را تصویب نموده یا اجاره آن را به هیات مدیره داده و در صورت اخیر صورت جلسه هیات مدیره که افزایش سرمایه را مورد تصویب قرار داده است ؛
2) یک نسخه از روزنامه که آگهی مربوط به افزایش سرمایه ( آگهی موضوع ماده 169 ل. ا. ق. ت ) در آن انتشار یافته است ؛
3) اظهارنامه مشعر بر فروش کلیه سهام جدید در صورتی که سهام جدید امتیازاتی داشته باشد، شرح امتیازات و موجبات آن باید در اظهارنامه قید شود؛
4) در صورتیکه قسمتی از افزایش سرمایه به صورت غیرنقدی باشد، سرمایه غیرنقدی توسط کارشناس رسمی دادگستری تقویم و با صورتجلسه مجمع عمومی فوق العاده که با حضور صاحبان سهام شرکت و پذیره نویسان سهام جدید تشکیل و اتخاذ تصمیم شده است، تحویل می گردد. در این خصوص رعایت مقررات مواد 77 لغایت 81 ل. ا. ق. ت الزامی است. ( ماده 183 ل. ا. ق. ت ) . در صورتیکه صاحبان آورده غیرنقد برای خود مزایای خاصی مطالبه کرده باشند از حق رای هنگام رسیدگی مجمع عمومی فوق العاده محروم خواهند بود و نیز از حیث نصاب جزء سرمایه شرکت محسوب نخواهد شد. مجمع مزبور نمی تواند آورده های غیرنقدی را بیش از آنچه که کارشناس رسمی دادگستری ارزیابی کرده است ، قبول نماید.
مبلغ اسمی سهام جدید توسط خریداران ممکن است به یکی از طرق ذیل پرداخت شود( ماده 158 ل. ا. ق. ت ) :
1) پرداخت مبلغ اسمی سهام جدید به صورت نقدی
2) افزایش سرمایه از طریق تبدیل مطالبات نقدی حال شده اشخاص از شرکت به سهام جدید ؛
3) افزایش سرمایه از طریق واریز و انتقال سود تقسیم نشده یا اندوخته یا عواید حاصله از اضافه ارزش سهام جدید به سرمایه شرکت ؛
4) افزایش سرمایه از طریق انتشار اوراق قرضه قابل تعویض یا قابل تبدیل به سهام شرکت
در صورت نیاز به هرگونه مشاوره با ما تماس حاصل فرمایید.



:: بازدید از این مطلب : 124
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهار شنبه 1 آبان 1398 | نظرات ()