آیت اللَه حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی

قالَ رسول اللَه صلّى اللَه عليه و آله و سلّم: «إنَّ أولياءَ اللَهِ سَكَتُوا فَكانَ سُكوتُهُم ذِكرًا و نَظَرُوا فَكانَ نَظَرُهُم عِبرَةً و نَطَقُوا فَكانَ نُطقُهُم حِكمَةً و مَشَوا فَكانَ مَشيُهُم بَينَ النّاسِ بَرَكَةً؛ همانا مطلب اين است كه اولياء الهى و عارفان به پروردگار، اگر سكوت كنند، همواره در ذكر و ياد خدا هستند؛ و اگر توجّه به چيزى نمايند، در آن عبرت و معنا نهفته است؛ و اگر به سخن درآيند، حكمت و ميزان از كلماتشان می‌تراود؛ و اگر حركت كنند، از قدوم آنان خير و بركت در ميان مردم جارى می‌گردد.» (الكافى، ج 2، ص 237)

آیت اللَه حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی